عصیان

عصیانی ام شبیه همان خاطرات تلخ


یک وحشی گسیخته از زندگی سخت


من را ببر به وحشت یک خواب بی صدا


آرام و بی صدا به خیالی همیشه تخت

 


من خسته ام از اینکه کسی عاشقم شود


من خسته ام از اینکه تو را عاشقت کنم


رد شو از این جنون زنانه که بیخود است


آخر تو را چگونه ...؟ کجا..؟ عاشقت کنم

 


هی عاشقانه قصه به چشمم نخوان که من


در پیچ و تاب قصه ی تو جا نمیشوم


عصیانی ام اگر چه کمی خسته ام ولی


دیگر برای دلخوشی ات پا نمیشوم

 



با بوسه روی گردن من غلت میزنی


در من جنون عشق خودت را بهم نزن


تکلیف عشقبازی ماها مشخص است


من را برای دلخوشی خود رقم نزن

 



از این بدن برای خودت ؛ سهم برندار


مردی درون رگ به رگم خانه کرده است


زن بودنم بهانه ی تلخی ست در قفس


بغضی درون زندگی ام لانه کرده است

 



زن نیستم ...شبیه تو مردی درونم است


مردی که عاشقانه به من بوسه می زند


مردی درون آینه زل می زند به من


مردی که از نگاه زنش دل نمی کند..



من خسته ام...توخستگی ام را به دل نگیر


ردشو برو..به زندگی ام خو گرفته ام


مرداب لحظه های مرا درخودت ببین


در یک کفن به شکل تنم بو گرفته ام

 


...
اما نرو...بمان و مرا با خودت ببر!


آرام و بی صدا به خیالی همیشه تخت


از این سکوت تلخ و از این خاطرات بد


                                    از این هوای مرگ...

                                                              از این زندگی سخت

 

 

                                                                 بهار حق شناس.

/ 0 نظر / 29 بازدید