وصف حال!

     بستگی های چسبناک ِ من به « دارد»

            صورتی ِ ملوس ِ تو در پاگرد ِ خاک گرفته

            تابوت استخوانی

            استخوانی که از گلوت پائین رفت...

            * 

            از قبر تازه ام خوشم میآید

            و از ضربه های سنگ ریزه

            به سنگ سیاهی که بفرمائید نمی خواهی

            یک طبقه بیشتر ندارد

                                    پلّه ندارد

                                      انتظار ندارد

            از ضمیر مجهول الهویّه ای

                                 چیزی / 

                                           بگو وقتی خیال برم داشت

                                          چرا نمی گیری

                                                          

                                                            مرا

            که از پلّه ها ی چندم

            به خانه ای یک طبقه فکر می کنم

            و ضربه های سنگ ریزه به شیشه های اتاقی

            سر ِ من داد نزن عزیزم!

            آدامس صورتی ام را به دیوار این  برج  چسباندم که

            چسباندم!

                                  کــَج

                                           با ردیف پلّه های بی نرده

            صد بار گفتم بچّه را در خانه های خالی نگذار

            در پنج ِ عمودی

            که می رود بالا که

            بفرما!

            انتظار نداشته باش

            از مرده ای که دیگر مرده است

مونا

samiz.jpg

/ 0 نظر / 16 بازدید